آب؛ روح سرگردان برف است در برزخ خاک تا هنگام رستگاری فرا رسد و زیر تیغ آفتاب قطره قطره فنایش کنند تا در این رنج تطهیر شود و به موطن اصلی اش؛ آسمان راهی بگشاید.

تیغی ست نگاهت که دلم چاک کند

نامت شرری که سنگ را خاک کند

عشقت آتش که ساحتِ روح مرا

از هر چه گناه در دَمی پاک کند